ผมลืมตาดูโลกที่โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราชยะหา จังหวัดยะลา ในวันที่พ่อและแม่ออกไปเป็นครูในพื้นที่เสี่ยงภัยชายแดนใต้ แต่รากของผมหยั่งลึกอยู่ในแผ่นดินใต้ — ปู่ย่าตาทวดเป็นคนตรังที่สืบเชื้อสายกันมาบนผืนดินนี้ ส่วนตายายเป็นชาวพัทลุง คนทะเลน้อย ตาของผมเป็นกำนันตั้งแต่ยังหนุ่ม ผู้ร่วมบุกเบิกทะเลน้อยและคลองปากประ ที่ซึ่งพรุควนขี้เสียนได้รับการประกาศเป็นพื้นที่ชุ่มน้ำสำคัญระดับนานาชาติแห่งแรกของประเทศไทยตามอนุสัญญาแรมซาร์ ความผูกพันกับผืนน้ำและผืนป่าจึงอยู่ในสายเลือดของผมมาตั้งแต่ต้น

ผมเติบโตขึ้นที่ตรัง และเรียกเมืองนี้ว่า “บ้าน” อย่างเต็มหัวใจ — บ้านที่มีทะเลใสดั่งกระจก ป่าเขียวชอุ่ม สายหมอกบางในยามเช้า อาหารที่อร่อยจนต้องคิดถึงยามอยู่ไกล และผู้คนที่ยิ้มง่ายและเปี่ยมน้ำใจ ยิ่งวันเวลาผ่านไป ผมยิ่งรักและผูกพันกับเมืองนี้มากขึ้นทุกที

ครอบครัวผมเป็นครูที่ไม่ร่ำรวย ย่าทำขนมขายใหม่สดทุกคืนที่ตลาดนาโยง พ่อเคยนั่งรถบรรทุกซุงเข้าไปสอนหนังสือในถิ่นทุรกันดารจนล้มป่วยด้วยไข้มาลาเรีย และในวันที่ผมอายุไม่ถึงขวบ โรงเรียนที่แม่เพิ่งบรรจุเป็นครูใหม่ก็ถูกกลุ่มก่อความไม่สงบบุกเข้ายึด แม่รอดมาได้ — แต่ในวันนั้นมีครูอีกท่านต้องถูกจับไปแทนด้วยความเข้าใจผิด เรื่องของท่านคือสิ่งที่ผมรำลึกถึงด้วยความเคารพเสมอมา ภาพของพ่อและแม่ที่ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อลูกศิษย์ แม้ต้องเสี่ยงภัยในถิ่นไกล คือบทเรียนแรกที่สอนผมว่า “การให้” นั้นยิ่งใหญ่เพียงใด

เมื่อพ่อได้เป็นศึกษาธิการ ผมได้ย้ายตามท่านไปอยู่หลายจังหวัดหลายภูมิภาคตั้งแต่ยังเล็ก จึงได้เห็นว่าทุกวัฒนธรรมล้วนมีจุดเชื่อมที่เรียนรู้และสร้างสรรค์ร่วมกันได้ หากเรามองหาสิ่งที่เชื่อมเรามากกว่าสิ่งที่แบ่งแยก ครั้งหนึ่งผมได้บวชเรียนและไปปฏิบัติธรรมที่สวนโมกขพลาราม อำเภอไชยา คำสอน “เป็นอยู่อย่างต่ำ มุ่งกระทำอย่างสูง” ยังสอนผมอยู่ทุกย่างก้าว และที่ห้องสมุดโรงเรียนวิเชียรมาตุ จังหวัดตรัง คือที่ที่จุดประกายให้ผมเริ่มคิดถึงผู้คนที่อยู่นอกเหนือจากชีวิตของตนเอง

ครั้นได้ออกไปเรียนและทำงานด้านกฎหมาย การลงทุน และการพัฒนาเมือง ผมกลับพบความจริงที่สะกิดใจ — ชื่อของตรังแทบไม่เคยอยู่บนโต๊ะสนทนาเรื่องเมืองแห่งอนาคตเลย ทั้งที่เรามีทั้งทะเล ป่า พื้นที่ชุ่มน้ำ เศรษฐกิจชุมชน และคนทำงานดี ๆ อยู่พร้อม เพียงแต่ยังไม่มีใครช่วยเล่าเรื่องเมืองนี้อย่างเป็นระบบและซื่อสัตย์มากพอ ความตั้งใจของผมจึงเริ่มก่อตัวขึ้นจากตรงนั้น

เพราะยิ่งเวลาผ่านไป ผมยิ่งเห็นว่าเมืองของเรามีคนเก่งและคนดีซ่อนอยู่ในทุกซอกมุม — คนเก่งด้านไอทีจากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของโลก น้องชายผมที่เป็นนายตำรวจ ผู้ได้รับทุน ก.พ. ไปศึกษาด้านอาชญากรรมทางไซเบอร์ที่มหาวิทยาลัยบอสตัน สหรัฐอเมริกา ซึ่งได้นำความรู้กลับมาสร้างสิ่งดีงามเพื่อคนตรัง จนได้รับรางวัลระดับประเทศ เชฟที่รังสรรค์รสชาติได้ระดับโลก ป้าแม่ค้าขนมจีนริมทางแยกในป่ายางแห่งหนึ่งของตรัง ที่ยิ้มบอกว่า “ถ้าอยากกินอีก ครึ่งถ้วยก็พอลูก ป้าคิดห้าบาทเอง” พี่คนกรีดยางใจดีที่ตื่นกลางดึกออกไปทำงาน โดยไม่รู้เลยว่าหยาดเหงื่อของเขาขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศไปมากเพียงใด บ่าวคนขับรถตุ๊กตุ๊กหัวกบ ที่ยังคงขับให้มันเป็นเสน่ห์ของตรัง แม้รู้ว่ารายได้น้อยลงทุกที เจ้าของที่พักที่ใส่ใจในทุกรายละเอียด ศิลปิน ช่างฝีมือ และคนตรังรุ่นใหม่มากมายที่เต็มไปด้วยความคิดสร้างสรรค์

วันหนึ่ง คนรักของผม — หญิงสาวเจ้าของบูทีคโฮเทลและร้านอาหารแสนโรแมนติกแห่งหาดใหญ่ — เอ่ยกับผมด้วยรอยยิ้มว่า

“ตรังมีคนเก่งมากมายเหลือเกิน เพียงแต่วันนี้...คนเก่งเหล่านั้นยังคงเดินสวนทางกันไปมา ขออย่าให้พวกเขาได้มานั่งรวมความคิดกันเพื่อพัฒนาตรังเลยนะ เพราะถ้าวันนั้นมาถึง...หาดใหญ่คงหายไปจากแผนที่เศรษฐกิจของประเทศแน่”

ผมรู้ว่าเธอพูดติดตลก แต่คำนั้นกลับสะกิดใจผมไม่หาย เพราะเบื้องหลังเสียงหัวเราะ คือความจริงที่ผมสัมผัสมาตลอด

ครั้นเติบโตขึ้น ชีวิตได้พาผมเดินทางไปกว่าร้อยประเทศทั่วโลก และทุกครั้งที่ได้พบผู้คนต่างแผ่นดิน ผมยิ่งเห็นความจริงข้อหนึ่งชัดขึ้น — ว่าไม่ว่าจะต่างภาษา ต่างศรัทธา หรือต่างวิถีเพียงใด ลึกลงไปทุกคนล้วนปรารถนาสิ่งเดียวกัน คือบ้านที่อบอุ่นและชีวิตที่สงบสุข และเมืองที่งดงามจับใจที่สุด มักไม่ใช่เมืองที่ร่ำรวยที่สุด แต่เป็นเมืองที่ผู้คนรักและภูมิใจในถิ่นฐานของตน แล้วร่วมแรงกันดูแลรักษาบ้านเมืองด้วยความรัก

ความตั้งใจของผมในวันนี้จึงมีสามชั้นซ้อนกัน — ให้คนต่างถิ่นและต่างชาติได้รู้จักตรังอย่างลึกซึ้ง ให้คนตรังเห็นว่าลูกหลานคนหนึ่งตั้งใจทำงานเพื่อเมืองนี้จริง ๆ และให้ผู้ที่มองหาโอกาสได้เห็นว่าตรังมีทั้งศักยภาพและโจทย์ที่เราต้องช่วยกันแก้ด้วยความซื่อสัตย์และยั่งยืน

ผมสร้าง LOVETRANG.COM ขึ้นด้วยความหวังเดียว — ให้ที่นี่เป็นจุดนัดพบที่คนรักตรังได้มาเจอกัน แลกเปลี่ยน ลงมือ และเติบโตไปด้วยกัน เพราะผมเชื่อสุดหัวใจว่า เมื่อคนที่รักบ้านเกิดและตั้งใจทำเพื่อส่วนรวมหันหน้าเข้าหากัน ไม่มีอะไรที่ตรังทำไม่ได้

นี่ไม่ใช่งานของผมคนเดียว แต่เป็นของพวกเราทุกคน และผมจะขอเดินเรื่องนี้ไปจนสุดทาง เพื่อให้คนตรังมีความสุขอย่างยั่งยืนจากรุ่นสู่รุ่น และให้ภูมิปัญญาของคนตรังเป็นที่ยอมรับในเวทีข้อตกลงระหว่างประเทศ