ภาพเมืองตรังที่ผมฝันถึง

กรุงโซลรื้อทางด่วนยกระดับเพื่อเปิดลำคลองเจิ้งกเยชอนคืนสู่เมือง ส่วนโคเปนเฮเกนออกแบบเมืองให้คนปั่นจักรยานได้จริงจนเกือบครึ่งของการเดินทางใช้จักรยาน

หลายเมืองชายฝั่งทั่วโลกเพิ่มมูลค่าให้ทรัพยากรทะเลอย่างยั่งยืน ดูแลแหล่งอาหารทะเลให้ฟื้นตัว ควบคู่กับการสร้างรายได้ที่มั่นคงแก่ชุมชน

เมืองเมเดยินลงทุนกระเช้าไฟฟ้าและห้องสมุดสวนสาธารณะ เชื่อมชุมชนบนเนินเขาที่เคยถูกตัดขาดให้เข้าถึงโอกาส การศึกษา และความปลอดภัยมากขึ้น

ภูฏานวัดความก้าวหน้าด้วย“ความสุขมวลรวม” ไม่ใช่แค่ตัวเลขเศรษฐกิจ โดยให้น้ำหนักทั้งสุขภาพใจ ชุมชน วัฒนธรรม และธรรมชาติ